شاید ندانیم قبرتان کجاست!

شاید ساختن #حرم برایتان از دست فرزندانتان بر نیاید؛

اما بنامتان #صحن که می‌توانیم بسازیم!

صحن می‌سازیم، تا به یادتان باشیم.

و چه جایی بهتر از #نجف ...

چه جایی بهتر از کنار کسی که بعد از خدا و پدرتان فقط اوست که شما را می‌شناسد.

و این صحن می‌شود جایی که برایتان می‌نشینیم و یک دل سیر #گریه می‌کنیم.

به یاد دستان بسته #حیدرعلیه‌السلام و پهلوی... نه! آنجا حرفی از #پهلو و بازوی شما نمی‌شود زد!

آخر #علی (ع) داغ دار شماست.

داغ دار #بهار #خزان شده‌اش است.

گریه‌ها و گریه کنان شما را دوست دارد؛ اما #روضه خوانی شما در حرمش را نمی‌دانم.

انگار #داغ جوان دیدن میراثی بود، برای فرزندت #حسین (ع)!

شاید حکایت روضه شما را خواندن در صحنی به نامتان،حکایت روضه علی اکبر(ع) خواندن است در #کربلا ؛

چون داغ جوان دیدن سخت است...

مخصوصا اگر بدانی چه بلایی سر جوانت آورده‌اند.

و جوانت بی خبر و به خیال خود بخواهد از تو مخفی کند...

شاید وقتی یاورتان دید از او رو می‌گیرید گفت:

کَشتی بشکسته من، پهلو گرفتی

کُشتی مرا از بس که از من رو گرفتی...